ને કથા આરંભ થઇ

પ્રશ્ન સામે પ્રશ્ન મૂક્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ
અર્થ, ફણગા જેમ ફૂટ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ

બંધ ઘરની ભીંત જેવો એક માણસ, આખરે
દ્વાર ખૂલે એમ ખૂલ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ

કાંકરીચાળો કરી ગઈ એક વીતી ક્ષણ, પછી
સંસ્મરણનો કાચ તૂટ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ

રાતઆખી ચાંદની પીધા પછીનો કેફ લઇ
સૂર્ય સાંગોપાંગ ઉગ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ

થઈ નિમાણાં કંટકોએ, પુષ્પને નતમસ્તકે
લાગણીનોં અર્થ પૂછ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ

રોજ ખાંપો આવતો ગ્યો લાગણીનાં પોત પર
એકધારો સ્નેહ ખૂટ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ

કોઇ ટોળામાં ભળ્યું, તો કોઇમાં ટોળું ભળ્યુંછેવટે,
માણસ વછૂટ્યો ‘ને કથા આરંભ થઇ !

છંદવિધાનઃ
રમલ ૨૬ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગા

ડૉ.મહેશ રાવલ

સંબંધની ખાતાવહી

કે’વાય ઘર, પણ ઘર નથી બસ એટલું
દિવસો જ છે, અવસર નથી બસ એટલું

ઈચ્છા અપેક્ષા લાગણી સંબંધ ખુદ
શેનું ય કંઇ વળતર નથી,બસ એટલું

છે આમ તો જાહોજલાલી બહુ
છતાંમાણસપણું સધ્ધર નથી,બસ એટલું !

શું ખોલવી ખાતાવહી સંબંધની ?
એમાં કશું સરભર નથી,બસ એટલું

મુશ્કેલ છે મળવું કશા કારણવગર
‘ને કારણો પગભર નથી,બસ એટલું !

વકરી રહ્યો છે સ્વાર્થનો લૂણો બધે
ભીંતો હવે નક્કર નથી,બસ એટલું

છે સામ્ય કેવળ એટલું અહીં સર્વમાં
મન કોઇનાં મનહર નથી,બસ એટલું !

છંદવિધાનઃગાગાલગા ગાગાલગા ગાગાલગા
ડૉ.મહેશ રાવલ

લાગણી

લાગણી, સંબંધનો આધાર છે
એ બિચારીને બધું સ્વીકાર છે

છે સ્વભાવે મૂળથી શંકાળવી
એટલે તો સાંકડો વહેવાર છે !

આમ તો બહુ પક્ષપાતી છે વલણ
બસ,પ્રસંગોપાત અનરાધાર છે !

કંઇજ બીજું હોય કે ન હોય,
પણઆંસુ એનાં ભાગ્યમાં ચોધાર છે

કેટલાં છે હસ્તગત એને કસબ
એ વિષય,સહુની સમજની બહાર છે

મૌન રહીને પણ ઘણું બોલી શકે
લાગણી તો શબ્દની પણ પાર છે

જો ઢળી, તો બસ પછી ઢળતી જશે
ઢાળ પણ એનાં તબક્કાવાર છે !

ક્યાંક તૂટે ક્યાંક એ સંધાય છે
કાલમાફક આજ પણ લાચાર છે

ડૉ.મહેશ રાવલ

આંખોને પણ ક્યારેક પાંપણનો ભાર લાગે છે..!

આંખોને પણ ક્યારેક પાંપણનો ભાર લાગે છે..!
ભેગા બેઠા છતાં અટૂલો સંસાર લાગે છે..!

નામ પણ મારું ક્યાં શોધવું..?
ભાષાના પણ અહીં ઘણા પ્રકાર લાગે છે..!

સવારનો પડછાયો પણ ક્યાં ઓળખાય છે સાંજે..?
એને પણ સમયનો આકાર લાગે છે..!

સંતાકુકડી રમતા રમતા થાકી ગયો છે ચાંદો હવે,
રમત બદલવાનો પણ એને હવે વિચાર લાગે છે..!

ને હું તો ક્યારનો બેઠો છું મૂંગો હૈયું દબાવી,
પણ એને મારા રુદન નો એ પ્રચાર લાગે છે..!

કાંટાઓ પર પણ તો હોય છે ફૂલો ઘણા,
પણ એને ક્યાં એ શણગાર લાગે છે..?

ને કોણ કહેશે કે શું કરું આ “કાલ” નું..?
એને પણ “આજ”માં જીવવામાં થોડો સાર લાગે છે..

લે..! ને આ મોત તો સામે આવીને ઊભું..!
અને ક્યાં જીવનની દરકાર લાગે છે..?

ને આમ ક્યાં સુધી હાથ ફેલાવું તારી સામે..?
ખુદાને પણ પરિસ્થિતિ નો હવે ચિતાર લાગે છે..

-ઝેનિથ